Το ελληνικο πανεπιστημιο,τα τελευταια χρονια, εχει περιελθει σε μια γενικοτερη κατασταση στασιμοτητας και υπαναπτυξης.Ξεκαθαρη θεση μας είναι η αναγκη για μια συνολικη μεταρρυθμιση στο χωρο των πανεπιστημιων, η οποια θα ανατιναξει το πανεπιστημιο και ταυτοχρονα θα αποτελέσει έναν από τους πυλώνες υπέρβασης της τρέχουσας κρίσης. Εμεις, ως οι αμεσα ενδιαφερομενοι ειμαστε διαθετειμενοι να συνεισφερουμε και να συμβαλλουμε σε ένα ειλικρινη διαλογο για τη μεταρρυθμιση στην τριτοβαθμια εκπαιδευση,το γεγονος αυτό όμως δειχνει να μην συμμεριζεται ιδιαιτερα η κυβερνηση. Η κυβερνηση με τις προτασεις της τιναζει στον αερα κάθε ενδεχομενο διαλογου και συνδιαμορφωσης του νεου νομου-πλαισιου, δειχνοντας καθαρα ένα νεοφιλελευθερο προσωπο.
Χαρακτηστικο παραδειγμα της αδιαφοριας της κυβερνησης για τις θεσεις και τις προτασεις του φοιτητη είναι η προθεση της κυβερνησης να καταργησει την συμμετοχη των φοιτητων στην συνδιοικηση του πανεπιστημιου.Προταση η οποια ουσιαστικα κυρησσει εκπτωτους τους φοιτητες,φιμωνοντας την φωνη του φοιτητικου συλλογου και καταδεικνυει την αναντιστοιχια των λογων της κυβερνησης , η οποια από την μια μερια καλει τους φοιτητες σε διαλογο για τις αλλαγες στο πανεπιστημιο και από την άλλη τους οδηγει εκτος από τον διαλογο μεσα στο πανεπιστημιο.
Την ιδια ωρα η κυβέρνηση σχεδιάζει την ‘νεα εποχη’ του Πανεπιστημιου, το πανεπιστημιο των manager , της κρατικης υποχρηματοδότησης και της χρηματοδοτησης από ιδιωτικες επιχειρισεις, δηλαδη ουσιαστικα απο τους ‘χορηγους’ ακαδημαικων εδρων.Το πανεπιστημιο που θα εχει ως στοχο το βραχυποθεσμο κέρδος των επιχειρηματικών κύκλων και όχι το μακροπρόθεσμο όφελος της χώρας και την ανάπτυξη της κοινωνιας,μετατρέπωντας το δημόσιο ακαδημαϊκό πανεπιστήμιο σε μηχανισμό παροχής υπηρεσιών επαγγελματικης καταρτισης αναλογα με τις αναγκες της αγορας.
Η κυβερνηση,επισης, εκτος οτι καταλύει το αυτοδιοίκητο των Ιδρυμάτων Ανώτατης Εκπαίδευσης ,μειώνει της δημόσιους πόρους και μεγεθύνει την ανορθολογικότητα και την αναξιοκρατια των σπουδών εισαγωντας τη λογικη των διδακτρων και ανοίγωντας το δρόμο για την αγορά «πιστωτικών μονάδων» που θα προσφέρονται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και που θα αναγνωρίζονται για τη λήψη των πτυχίων από τα δημόσια ΑΕΙ. Ουσιαστικα, γινεται σύνδεση των προγραμμάτων της Διά Βίου Μάθησης με τα Ανώτατα Ιδρύματα, καθώς όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης θα ενταχθούν στο Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων. Στο ίδιο πλαίσιο και με εισιτήριο την πιστοποίηση ή τη συλλογή πιστοποιήσεων επαγγελματικών δικαιωμάτων (από διάφορους τίτλους) θα πραγματοποιούνται και οι μετακινήσεις (ή μεταπηδήσεις) από βαθμίδα σε βαθμίδα. Αποτελεσμα ενός τετοιου ενδεχομενου είναι η αυξηση των πελατειακων σχεσεων και της αναξιοκρατιας στην τριτοβαθμια εκπαιδευση, επιτρεποντας σε ατομα να ‘αγοραζουν’ πιστωτικες μοναδες μεταπηδωντας ακομα και από κεντρα ελευθερων σπουδων σε πανεπιστημια…
Εν ολιγοις, βρισκομαστε αντιμετωποι με μια κυβερνηση που κηρυσσει εκπτωτη την ακαδημαικη κοινοτητα και χρησιμοποει εννοιες όπως η αξιολογηση στο βωμο της επιβολής εξωακαδημαϊκών και αγοραίων όρων με αποτελεσμα να οδηγηθουμε στην ελάχιστη και ισως και μηδαμινη δημόσια χρηματοδότηση των ΑΕΙ. Ενω στοχευση θα επρεπε να ηταν η μετουσιωση αυτης της εννοιας σε ένα συστημα αξιολογησης που θα εξυπηρετει την εξασφάλιση, την εξυγίανση και την επέκταση του Ενιαίου Δημόσιου και Δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Ως φοιτητες πρεπει να εναντιωθουμε στον χαρακτηρα που θελει να προσδωσει η κυβερνηση στην παιδεια μεσω των αλλαγων που ανακοινωσε .Η μεταρρύθμιση αυτη για να μην εχει την τυχη των προηγουμενων πρέπει να γίνει υπόθεση της ακαδημαϊκής κοινότητας και της κοινωνίας ώστε να ενισχυθεί ο μορφωτικός και ερευνητικός ρόλος του πανεπιστημίου και να κατοχυρωθεί ο δημόσιος χαρακτήρας του.
Είναι προφανές πως ένα σύστημα παιδείας πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νέας εποχής, χωρίς όμως να ξεφεύγει από τον κεντρικό άξονα της δυναμικής του, που είναι η πολύπλευρη γνώση και η ηθική του επιστήμονα. Προς αυτή την κατεύθυνση το φοιτητικό κίνημα οφειλει να στραφεί, όπως και προς τη βελτίωση των συνθηκών φοίτησης όλων μας.
Όμως, Η θέση μας πρεπει να ειναι αδιαπραγμάτευτη. Η παιδεία είναι ένα κοινωνικό αγαθό που πρέπει να μείνει ανέγγιχτο από διεφθαρμένες νοοτροπίες και οικονομική εκμετάλλευση.
