ΧΑΦΙΕΔΕΣ ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ..

http://www.youtube.com/watch?v=SYfTXCB1VoI

ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ

"Πουλημένη ΓΣΕΕ"


"Σήμερα γίναμε μάρτυρες της πραγματικής όψης της πουλημένης ΓΣΕΕ.
Οι εργατοπατέρες έβαλαν τα ΜΑΤ να κόψουν την πορεία, να χτυπήσουν, να πνίξουν τον κόσμο στα δακρυγόνα, για να μπορεί ο εργατοπατέρας Παναγόπουλος, αυτός με...



τον 200,000 ευρώ μισθό το χρόνο, και οι όμοιοι του, να μπουν στην πορεία και να φωτογραφηθούν πίσω από το πανό της ΓΣΕΕ.

Το περιστατικό, απ' όπου και οι φωτό (οι οποίες είναι από την Eurokinissi) έγινε στην Πατησίων στο ύψος της Σολωμού.

Ξαφνικά από το πουθενά, εμφανίστηκαν διμοιρίες από την πάνω και την κάτω μεριά, και άλλη μία στην Στουρνάρα υποστηριχτηκά.
Έκοψαν την πορεία στα 2 με ξύλο και δακρυγόνα και τα λαμόγια οι εργατοπατέρες άνοιξαν το πανό τους και φωτογραφήθηκαν.

 πηγη troktiko

ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ
Πολλή κουβέντα σήμερα στα ΜΜΕ για το Άσυλο. Άρθρα, συνεδριάσεις, τηλεοπτικές συζητήσεις, ξανά και ξανά. Πραγματικά αναρωτιoμαστε, λοιπόν:


1)Μπορεί κανείς να επιχειρηματολογήσει περί του ότι «επειδή κάποιες φορές κάποιοι σπάνε και καίνε χρησιμοποιώντας το Άσυλο, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να το καταργήσουμε για όλους και για πάντα;». Φαντάζει παρανοϊκό. Επειδή, αντίστοιχα, κάποιοι χρησιμοποιούν ένα ξύλο για να σπάσουν το κεφάλι κάποιων άλλων, εμείς πρέπει να απαγορεύσουμε για πάντα το εμπόριο ξυλείας;

2) Μπορεί,επισης, άραγε κανείς να επιχειρηματολογήσει υπερ της χρησιμοποιησης του ασυλου επιτρέποντας στον καθένα να μπαίνει μέσα σε πανεπιστημιακούς χώρους και να σπάει και να καίει ανενόχλητος δημόσια περιουσία ακομα και βιβλια, χωρίς να μπορεί να τον σταματήσει κανείς;». Φαντάζει εξισου παρανοϊκο. Επειδή δηλ., αντίστοιχα, υπάρχει το «οικιακό άσυλο», μπορεί κάποιος να κρατά φυλακισμένους και να βασανίζει ανθρώπους στο σπίτι του, χωρίς όμως η Αστυνομία να μπορεί να παρέμβει;


Το πρώτο που πρέπει να επισημανθεί,περαν ότι η συζητηση είναι εντελως εξω από τις επιταγες των καιρων, είναι ότι η συζήτηση διεξάγεται σε λάθος βάση. Το άσυλο δεν είναι μια ελληνική ιδιαιτερότητα, όπως ακούγεται συχνά. Είναι μια δημοκρατική κατάκτηση, που συνδέεται στενά με την ιδιαίτερη φυσιογνωμία του Πανεπιστημίου, δηλαδή τόσο με την ακαδημαϊκή ελευθερία, την οποία θωρακίζει, όσο και με το αυτοδιοίκητο, το οποίο εξειδικεύει. Ισχύει, δε, σε όλες τις προηγμένες δημοκρατικά χώρες, ως συνταγματικό έθιμο ή ως συνταγματική πρακτική, βάσει των οποίων είτε η Αστυνομία δεν μπορεί να εισέλθει στον χώρο του Πανεπιστημίου χωρίς την άδεια των πρυτανικών αρχών είτε η διαφύλαξη της τάξης εντός του πανεπιστημιακού χώρου ανήκει σε σώματα που βρίσκονται υπό τις διαταγές των πρυτανικών αρχών. Η μόνη λοιπόν συζητήσιμη ιδιαιτερότητα της χώρας μας αφορά τη νομοθετική του εξειδίκευση. Στο σημείο δε αυτό είναι χρήσιμος ένας παραλληλισμός. Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι απολύτως παρεμφερές με το άσυλο κατοικίας. Το πρώτο είναι θεσμική εγγύηση της ακαδημαϊκής ελευθερίας ενώ το δεύτερο της ιδιωτικότητας. Υπό αυτή την έννοια, δεν πρόκειται απλώς για άσυλο ιδεών, όπως λέγεται συχνά, υπό το πρίσμα μιας περιοριστικής- ή και υποβολιμαίας προσέγγισης. Το πανεπιστημιακό άσυλο προστατεύει προεχόντως έναν συγκεκριμένο χώρο, ως βιόσφαιρα συνταγματικά κατοχυρωμένων ακαδημαϊκών δικαιωμάτων (επιστήμης, έρευνας και διδασκαλίας). Ετσι, οποιαδηποτε συζητηση για οριοθετηση του ασυλου φανταζει ανεδαφικη.

Τι έφταιξε όμως και το άσυλο ανήχθη σε μείζον πρόβλημα, παρ΄ ότι δεν έχει ως τώρα παραβιασθεί από τη δημόσια εξουσία; Η απάντηση είναι απλή: η μεγάλη παθογένεια του μεταπολιτευτικού Πανεπιστημίου, με ραγδαία επιδείνωση τελευταία, είναι η καταχρηστική αξιοποίηση του ασύλου, το οποίο εκλαμβάνεται σαν μια γκρίζα ζώνη που επιτρέπει, ερήμην των εγγυήσεων του κράτους δικαίου, την επιβολή ενός καθεστώτος ανομίας, βίας και ιδεολογικής τρομοκρατίας από διάφορες ιδιωτικές εξουσίες. Η όλη συζήτηση, επομένως, δεν αφορά το άσυλο καθαυτό αλλά την προσχηματική επίκλησή του, που καταστρατηγεί έναν βασικό κανόνα της Δημοκρατίας: ότι η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου.

Φθάνουμε λοιπόν στο κρίσιμο ερώτημα: Θα ήταν λύση η κατάργηση του ασύλου; Θεωρώ ότι αυτή η πρόταση είναι πολλαπλά προβληματική.

Πρώτον, διότι θυμίζει το γνωστό: «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι».

Δεύτερον, διότι ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται και σε χώρους που δεν προστατεύονται από το άσυλο (όπως ιδίως συνέβη με τα «δεκεμβριανά»...).

Τρίτον, και σπουδαιότερον, διότι η κατάργηση του ασύλου είναι μια εύκολη υπεκφυγή. Ειδικότερα: Η σημερινή νομοθεσία για το άσυλο επιτρέπει την άρση του είτε έπειτα από άδεια του πρυτανικού συμβουλίου (κατά πλειοψηφία πλέον) είτε με απόφαση του εισαγγελέα, αν διαπράττεται αυτόφωρο κακούργημα ή αυτόφωρο έγκλημα κατά της ζωής. Στο σημείο αυτό λοιπόν εντοπίζεται ένα μείζον έλλειμμα δημοκρατικής ευθύνης, που αποτελεί και τη ρίζα του προβλήματος.

Πρόκειται, πρώτον, για έλλειμμα της πολιτείας, που παραλύει συνήθως μπροστά στον φόβο του πολιτικού κόστους και αρνείται κάθε ανάμειξη, αφήνοντας το Πανεπιστήμιο στο έλεος της ανομίας ακόμη και όταν είναι προφανές ότι συντελούνται τα αδικήματα που προβλέπει ο νόμος. Πρόκειται όμως, παράλληλα, και για έλλειμμα της αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ, που υπονομεύει εκ βάθρων τη δημοκρατική νομιμότητα. Εδώ βεβαίως δεν πρόκειται μόνο για ζήτημα πολιτικού κόστους. Στον πυρήνα του βρίσκεται ένα ιδιότυπο πελατειακό σύστημα, που συνδυάζει με τον χειρότερο τρόπο τις γενικότερες σχέσεις πατρωνίας με ορισμένες ιδιότυπες σχέσεις πανεπιστημιακής συναλλαγής, οι οποίες αποτελούν το καρκίνωμα της πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης.
Στεκομαστε ιδιατερα στην αστοχια αυτης της συζητησης,που κατά τη γνωμη μας είναι και το σημαντικοτερο σημειο του ολου θεματος. Διοτι ειναι φανερο ότι η αυτή η αεναη και μιζερη συζητηση γυρω από το ζητημα του ασυλου πραγματοποιειται ώστε να αποφευχθει η διενεργεια μιας ουσιαστικης συζητησης γυρω από τα πραγματικα και σημαντικα προβληματα της παιδειας.Η κυβερνηση ΠΑΣΟΚ μιμουμενη τις πρακτικες της νεας δημοκρατιας οδηγειται στην αναδειξη του ζητηματος του ασυλου ως <<προβλημα>>,ζητωντας την οριοθετηση του.Καταφανεστατος σκοπος της συγκεκριμενης ενεργειας είναι η αποφυγη ουσιαστικων μεταρυθμισεων στα ζητηματα που καινε τον φοιτητη,λογω του ενδεχομενου πολιτικου κοστους.Εμεις ως φοιτητες οφειλουμε να αντισταθουμε και να μετατοπισουμε τη συζητηση στα ζητηματα που μας απασχολουν και μη γινομαστε <<πιονια >> στα χερια της εκαστοτε εξουσιας,η οποια μας εκμεταλευετε ώστε να επιτευχθει η συντηρητικοποιηση της κοινωνιας,οδηγωντας την σε μηδανικες αντιδρασεις και αντιστασεις.Οφειλουμε ,λοιπον,στους εαυτους μας να προσπαθησουμε για ένα καλυτερο μελλον και αυτή η προσπαθεια για να είναι επιτυχης πρεπει να εχει καθαρους στοχους και προτεραιοτητες.Οφειλουμε να επιτυχουμε την μετατοπιση της συζητησης στα θεματα που αφορουν το παρον και το μελλον μας..Οφειλουμε να αναδεικνυουμε τα προβληματα μας και να μην επιτρεπουμε να μας οριζει ειτε η κυβερνηση ειτε τα διαφορα κεντρα αποφασεων μεσω των Μ.Μ.Ε την agenda των προβληματων μας.

ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ

ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ
Ο εθνικισμός κατά βάση καταδικάζεται «απλά» ως μια ακραία ιδεολογική απόκλιση, σαν μια υπερβολική εφαρμογή μιας κατά τα άλλα «υγιούς» ιδέας, αυτής του πατριωτισμού. Στην πραγματικότητα είναι ένα από τα μέσα αποπροσανατολισμου των καταπιεζομενων από τα αίτια που διαμορφώνουν τις εκάστοτε κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες. Κοινώς, για τα προβλήματα μας δεν ευθύνονται τόσο ούτε οι χαμένες ώρες της ειδικευομενης εργασίας, ούτε η καθημερινή καταπίεση που δέχεται ο καθένας από το περιβάλλον του, ειτε αυτό λεγεται εργασιακο ειτε εκπαιδευτικο, όσο ευθύνονται οι «ξένοι», οι «αλλοδαποί», οι «διαφορετικοί» που ζουν ανάμεσα μας και φθονούν την δική μας «ανώτερη ποιότητα ζωής». Προκειμένου να είναι αποτελεσματικός ο εθνικισμός οφείλει να επαναπροσδιορίζει κάποια από τα σημεία του. Με άλλα λόγια ο εθνικισμός μπορεί να βρει εκφραστές από τους πιο ακραίους, οι οποίοι μιλούν για φυλετικές καθαρότητες και άλλες ανοησίες, μέχρι τους πιο μετριοπαθείς που με ένα πιο «trendy» και «positive» πατριωτισμό κάνουν λόγο για τον ιδιαίτερο και συνάμα μοναδικό χαρακτήρα ή DNA του Ελληνα. Η αποτελεσματικότητα αυτής της μετάλλαξης φάνηκε όταν οι ολυμπιακοί αγώνες έγιναν καθολικά αποδεκτοί σαν προσωπική υπόθεση του καθένα, η όταν η «ελλαδίτσα μας» κατέκτησε το euro και μας οδήγησε σε ένα ξέφρενο πατριωτικο ντελιριο. Και η μεταλλαξη αυτή συνεχιζεται να εκτελειται παρατηρωντας τις τελευταιες μερες σημαντικά στρώματα του πληθυσμού να εναγωνιουν για την απώλεια της εθνικής ταυτότητας λογω της παροχης υπηκοοτητας σε αλλοδαπους δευτερης γενιας , ενισχυοντας ετσι τις θεωρίες που κατασκευάζουν «εχθρούς προ των πυλών».
Μικροπολιτικοι και ψηφοθηρικοι σκοποι χρησιμοποιωντας προπαγανδιστικα μεσα και σπερνωντας τον φοβο οδηγουν στην ολικη μεταλλαξη και αφανισμο ιδεων.


Ετσι, όταν ο πατριωτισμός γινεται η πεποίθηση πως αυτή η χώρα είναι ανώτερη απ' όλες τις άλλες, επειδή γεννήθηκες εσύ σ' αυτή,οταν ο πατριωτισμος αναλωνεται στο αν πρεπει να υπαρχει η ελληνικη σημαια στα μανικια των αστυνομικων,στην αναγραφη του θρησκευματος στις ταυτοτητες ή και στην παροχη υπηκοοτητας σε ανθρωπους που γεννηθηκαν,μεγαλωσαν και δε γνωρισαν αλλη πατριδα πλην αυτης,δυστυχως τοτε εχει απωλεσει παντελως το νοημα του..και δε μπορει να εμπνευσει κανεναν.

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ


Ένα χρόνο και κάτι μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγοροπουλου και η έγνοια για τους αγώνες που δώσαμε πέρσι τέτοια εποχή στους δρόμους εν πλήρει συγχυσει αλλά με γνήσια οργή έχει χαθεί . Μοιάζουμε πλέον κάπως απορημένοι με τον εαυτό μας και την εμπειρία μας. Ούτε προσπάθεια να καταλάβουμε έστω και καθυστερημένα τι συνέβη πέρσι τον Δεκέμβρη. Να καταλάβουμε αν ήταν μια τυχαία <<αστοχία υλικού>> ο πυροβολισμός ενός αστυνομικού , στα καλά καθούμενα, εναντίον μιας παρέας ανηλίκων παιδιών η σύμπτωμα μιας ασθένειας που ενδημεί. Να καταλάβουμε επίσης ποια δύναμη μας έβγαλε στο δρόμο να διαδηλώνουμε με πάθος αλλά δίχως αίτημα, να κινητοποιούμαστε μαζικά αλλά δίχως στόχο. Να καταλάβουμε, επίσης, και ποιοι λόγοι επέτρεψαν να συντελεστεί η υφαρπαγή(μετά φόνου) της αυθόρμητης διαμαρτυρίας των πολλών, από δράκες <<Ασσασινων>>, της φωτιάς και του καλασνικοφ αλλά και ποιοι προσπάθησαν να καπηλευτούν το νεολαιίστικο κινημα,προσπαθωντας να μετασχηματίσουν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα σε έλλογο, μετασχηματισμό εφικτό αλλά όχι βεβαία με ασθενικό λόγο και κενές πράξεις.

Τέλος, να καταλάβουμε όλοι αυτοί οι δεκεμβριανοί αγώνες μας που μας οδήγησαν και ποιοι επεδίωξαν να μας οδηγήσουν εκεί. Να καταλάβουμε ποιοι εκμεταλλεύτηκαν τον φόβο που έσπειρε η μπαχαλοποιηση(ας μου επιτραπεί ο όρος) του φοιτητικού και μαθητικού κινήματος μέσα από την παρείσφρηση σε αυτό διαφόρων μπαχαλοειδων που οδήγησαν το κίνημα στο πουθενα.Γιατι μπορώ να δώσω εξήγηση σε μια επίθεση με πέτρες σε μια τράπεζα, αλλά τι εξήγηση να δώσω για τις επιθέσεις σε καταστήματα μεροκαματιάρηδων. Γεγονός που εκμεταλλεύτηκαν εύκολα οι συντηρητικές δυνάμεις με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στον ευτελισμό του νεολαιίστικου κινήματος και στη συντηρητηκοποιηση της κοινωνίας που επήλθε μέσα από την αλληλουχία του φόβου και των οργανωμένων δεξιών κραυγών.

Καμία συζήτηση , δυστυχώς, για τις ευθύνες μας. Καμία συζήτηση για την ανεπάρκεια μας να θέσουμε έναν στόχο ώστε να μετασχηματίσουμε την οργή μας σε αγώνα για εκείνα που έπρεπε να μας ανήκουν. Μια σημαντική ευκαιρία χάθηκε. Χάθηκε γιατί αναλωθήκαμε στη μετά του Δεκεμβρη εποχή σε ένα παιχνίδι καπηλείας του κινήματος, όλοι σπευδαν να καρπωθούν τις δάφνες του οργανωτή του κινήματος. Μα δε υπήρχε οργανωτής..υπήρχε μόνο θυμός και οργή όχι μόνο για το αδικοχαμένο μαθητή αλλά πολύ περισσότερο για την ζωή που βλέπουμε να μας ετοιμάζουν και δεν μας αρέσει καθόλου. Μια οργή που μας οδήγησε όλους μας στο δρόμο. Θα ήταν αδιανόητο να χάσουμε και άλλη μια τεραστία ευκαιρια,την ευκαιρία της κριτικής και της συζήτησης για τα περσινά πεπραγμένα, έχοντας στο μυαλό μας βεβαία την εύρεση ενός στόχου ώστε η επομένη κάθοδος στους δρόμους να γίνει και ουσιαστική.

Ήταν ο περσινός Δεκέμβρης..εξέγερση; Ήταν εξέγερση μιας νέας γενιάς απέναντι στο κόσμο που ετοιμάζεται την προϋπαντήσει η ο τελευταίος σπασμός της <<ξινισμένης κουλτούρας της μεταπολίτευσης>>; Ήταν μια εξέγερση αληθινή η απλώς μια μαζική αταξία των παιδιών της μεσαίας τάξης, που μας χάιδεψε τα αυτιά και μα κολάκεψε την εφηβική τάση ανυπακοής μια ανεύθυνη αριστερά; Και ποιο ήταν το λάθος της αριστεράς; Μήπως όταν βρέθηκε μπροστά στη πρόκληση της ηγεμονίας και της προσπάθειας του μετασχηματισμού ανακάλυψε ότι δεν είχε και πολλά να πει και πως ο αμήχανος και ασθενικός της λόγος ηττήθηκε από την άναρχη κραυγή του βιαίου και φανατισμένου μίσους;