Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009
Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009
ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Oκτώ χρόνια μετά την 11 η Σεπτεμβρίου στην Ευρώπη εφαρμόζονται νόμοι που σε διαφορετική περίπτωση θα προκαλούσαν διαμαρτυρίες σχετικά με την υποβάθμιση βασικών ατομικών ελευθεριών. Την ίδια στιγμή τα ακροδεξιά κόμματα φαίνεται να κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος και να αυξάνουν την επιρροή τους στα εδάφη της γηραιάς ηπείρου. Πρόκειται για δύο ανησυχητικά γεγονότα που ίσως συνδέονται.
Η κατάσταση στην Ευρώπη
Ξεκινώντας από την Βρετανία, το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα (BNP) είναι ένα ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα που αξίζει να επισημανθεί πως τα τελευταία χρόνια καλλιεργεί την ισλαμοφοβία, γεγονός που συνδέεται με όσα συνέβησαν από το 2001 και έπειτα, αφού η ισλαμοφοβία δεν είναι μονάχα ένα βρετανικό φαινόμενο.
Στην Πολωνία από την άνοιξη του 2005 ένας συνασπισμός τριών ακροδεξιών κομμάτων, του Κόμματος του Νόμου και της Δικαιοσύνης μαζί με το Κόμμα της Αυτοάμυνας και την Ένωση Πολωνικών Οικογενειών, αποτελεί την κυβέρνηση της χώρας. Στην Ελβετία το εθνικιστικό Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 2003 ήταν το πρώτο κόμμα με ποσοστό 27%.
Στη γειτονική Βουλγαρία το εθνικιστικό κόμμα Ataka κατάφερε με ποσοστό 8% να μπει στη βουλή. Στη Ρουμανία το Κόμμα της Μεγάλης Ρουμανίας το 2004 κέρδισε το 13,4% των ψήφων και 31 έδρες. Στις εκλογές του περασμένου Ιουνίου στη Σλοβακία ένας ακόμη συνασπισμός τριών εθνικιστικών κομμάτων κέρδισε το 12% των ψήφων και 20 έδρες.
Στη Γερμανία το NPD, δηλαδή το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα του Ούντο Φόιγκτ εξέλεξε 6 βουλευτές. Στο Βέλγιο στις δημοτικές εκλογές της 8 ης Οκτωβρίου το Vlaams Belang (Φλαμανδικό Συμφέρον) κατέλαβε το 20,8% των ψήφων. Το 15% των ψήφων πήραν συνολικά στην Αυστρία δύο ακροδεξιά κόμματα, το Κόμμα Ελευθερίας και η Συμμαχία για το μέλλον της Αυστρίας. Στη Σουηδία οι «Φύλακες της Σουηδίας» με αρχηγό τον μόλις 27 ετών Τζίμι Άκερσον αύξησαν το ποσοστό των ψήφων τους από 1,4% που ήταν το 2002 σε 2,8% στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, το ποσοστό των ψήφων διπλασιάστηκε και στη Λαντσκρόνα πήραν το 22% των ψήφων. Στην Ουγγαρία τα ακροδεξιά κόμματα κέρδισαν το 1,7% στις βουλευτικές εκλογές του Απριλίου.
Το προφίλ του ακροδεξιού ψηφοφόρου
Εύλογα είναι, λοιπόν, τα ερωτήματα που μπορούν να διατυπωθούν σχετικά με την ταυτότητα των ψηφοφόρων τέτοιου είδους κομμάτων. Στην πλειοψηφία τους είναι άτομα με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που αντιμετωπίζουν ένα πλήθος προβλημάτων στον εργασιακό τομέα, θεωρούν τη φυλή στην οποία ανήκουν ανώτερη και πιστεύουν πως απειλούνται από τους ξένους, από άτομα με διαφορετικές αντιλήψεις και θρησκεία. «Τα άτομα αυτά θεωρούν πως τα προβλήματα τους δεν μπορούν να λυθούν μέσα από την παραδοσιακή δημοκρατία και θέλουν μια ισχυρή διακυβέρνηση που θα υποκαθιστά τις δημοκρατικές λειτουργίες» επισήμανε ο κ. Δημητριάδης, στέλεχος του Συνασπισμού. Τέτοιου είδους αντιλήψεις περί αναποτελεσματικότητας της δημοκρατίας είναι η απόδειξη πως τέτοιου είδους ψηφοφόροι θα ήταν ευχαριστημένοι με ένα ολοκληρωτικό καθεστώς.
Πρέπει να επισημανθεί πάντως πως η ακροδεξιά είναι ένας χώρος που κυμαίνεται από ακραία φαινόμενα όπως οι skinheads και οι νεοναζί της Γερμανίας, που δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό ακόμη και στο να σκοτώσουν, μέχρι το άλλο άκρο στο οποίο ανήκουν λαϊκίστικα κόμματα που προσπαθούν απλώς να παίξουν κάποιο ρόλο στην πολιτική σκηνή διαφόρων χωρών, όπως στην χώρα μας ο ΛΑ.Ο.Σ, τα στελέχη του οποίου μάλιστα μπροστά στη θέα της εξουσίας προσπαθούν να αποποιηθούν οποιαδήποτε σύνδεση τους με ακροδεξιές ιδεολογίες, πάντως όχι με ιδιαίτερα επιτυχημένο τρόπο. «Ο έλληνας ψηφοφόρος είναι απελπισμένος, απογοητευμένος και αγανακτισμένος αυτή τη στιγμή» ανέφερε ο Κάρολος Γεροβασιλείου, στέλεχος του ΛΑ.Ο.Σ και στη συνέχεια προσέθεσε πως οι μισές ψήφοι προς τον ΛΑ.Ο.Σ είναι ένα είδος «ψήφου διαμαρτυρίας», βέβαια μια τέτοια αναφορά στις ψήφους «διαμαρτυρίας» προς το συγκεκριμένο κόμμα δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, πρόκειται για την ακριβή περιγραφή του προφίλ ενός ακροδεξιού ψηφοφόρου, όπως περιγράφηκε και παραπάνω.
Μετά την 11 η Σεπτεμβρίου
Σίγουρα τα γεγονότα της 11 ης Σεπτεμβρίου αποτελούν ένα συγκυριακό παράγοντα ο οποίος ενίσχυσε ακροδεξιές ιδεολογίες. Η ξενοφοβία και κυρίως η ισλαμοφοβία ανήκουν στα χαρακτηριστικά της δεκαετίας που διανύουμε, εξαιτίας του διαρκούς φόβου για τρομοκρατικές επιθέσεις που πλανιέται πάνω από τα εδάφη του δυτικού κόσμου. Είτε δικαιολογημένος είτε αδικαιολόγητος αυτός ο διαρκής φόβος έχει ενισχύσει φανερά τις τάσεις προς ακραίες συμπεριφορές κάθε είδους. Σε αυτό το σημείο πρέπει να γίνει πάλι αναφορά στην περίπτωση του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος το οποίο καλλιεργεί φανερά την ισλαμοφοβία, και αυτό φαίνεται να είναι ένα γεγονός που συνδέεται άμεσα με συγκεκριμένα γεγονότα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, είναι και η διαρκής λήψη διαφόρων μέτρων με σκοπό την ασφάλεια που ενισχύουν όλο και περισσότερο το ζήτημα της απειλής από έναν διαφορετικό και «επικίνδυνο» για τη δύση πολιτισμό. Δείτε την ανοχή που εμφανίζεται σε νομοθετήματα που σε άλλες περιπτώσεις θα θεωρούνταν απαράδεκτα, όπου τα δημοκρατικά και τα ανθρώπινα δικαιώματα υποβαθμίζονται στο όνομα της ασφάλειας και αυτό μοιραία οδηγεί το πολιτικό φάσμα πιο δεξιά.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο
Με μια προσεκτική ματιά στις ημερομηνίες βλέπουμε πως σε όλες τις περιπτώσεις η ενίσχυση της ακροδεξιάς στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια έγινε μετά το 2001. Τυχαίο γεγονός; Μάλλον όχι. Σίγουρα η 11 η Σεπτεμβρίου δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που οδήγησε στην ενίσχυσή τους, σίγουρα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και τις ιδιαιτερότητες κάθε χώρας. Όμως το κλίμα ξενοφοβίας που ενισχύθηκε έπειτα από τα γεγονότα της 11 ης Σεπτεμβρίου δεν θα μπορούσε να μην ενισχύσει και τέτοιους ακραίους πολιτικούς χώρους.
*Τα στοιχεία των εκλογικων αναμετρησεων αναφερονται στο έτος 2006..
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009
ΔΕΞΙΑ
ΔΕΞΙΑ-ΝΕΚΡΟΙ
Μα γιατί τόσο απελπιστικά καθυστερημένη η Ελληνική Δεξιά; Τόσο αραχνιασμένη, μουχλιασμένη, οπισθοδρομική, τόσο κουφή και τυφλή. Από άλλον κόσμο δηλαδή. Στην Ευρώπη ούτε μίση σαν αυτή.. Μα γιατί η δική μας ιστορία είναι ιδιαίτερη και διαφορετική. Γιατί ο Μεταξάς. Γιατί ο εμφύλιος. Γιατί το παλάτι. Γιατί ο δωσιλογισμός. Γιατί οι ταγματασφαλίτες. Γιατί η αφρόκρεμα του πνεύματος και της εργασίας στα ξερονήσια και οι φελλοί στα σαλόνια. Γιατί η ύπαρξη της ,το όνομα της ,η λογική της, η διαδρομή της, τα κύτταρα της ήταν συνδεδεμένα με κάθε συντηρητική επιστροφή. Πάρε για παράδειγμα την σημερινή της εκδοχή. Ο Καρατζαφέρης(και άλλοι τόσοι που κρύβονται)που από τα σπλάχνα της πρόεκυψε και τώρα με τον ρατσισμό ξιφουλκεί και τον Λεπέν αποζητεί. Και που σαι..Μη μου λες ότι αναμασάω και στο παρελθόν επιστρέφω. Σου απαντω. Όπως στρώσεις έτσι θα κοιμηθείς. Ο Τόμι Λι Τζόουνς σε μια καουμπόικη ιστορία το λέει διαφορετικά. Οι νεκροί καθορίζουν των ζωντανών τη διαδρομή.
ΔΕΞΙΑ
ΔΕΞΙΑ-ΝΕΚΡΟΙ
Μα γιατί τόσο απελπιστικά καθυστερημένη η Ελληνική Δεξιά; Τόσο αραχνιασμένη, μουχλιασμένη, οπισθοδρομική, τόσο κουφή και τυφλή. Από άλλον κόσμο δηλαδή. Στην Ευρώπη ούτε μίση σαν αυτή.. Μα γιατί η δική μας ιστορία είναι ιδιαίτερη και διαφορετική. Γιατί ο Μεταξάς. Γιατί ο εμφύλιος. Γιατί το παλάτι. Γιατί ο δωσιλογισμός. Γιατί οι ταγματασφαλίτες. Γιατί η αφρόκρεμα του πνεύματος και της εργασίας στα ξερονήσια και οι φελλοί στα σαλόνια. Γιατί η ύπαρξη της ,το όνομα της ,η λογική της, η διαδρομή της, τα κύτταρα της ήταν συνδεδεμένα με κάθε συντηρητική επιστροφή. Πάρε για παράδειγμα την σημερινή της εκδοχή. Ο Καρατζαφέρης(και άλλοι τόσοι που κρύβονται)που από τα σπλάχνα της πρόεκυψε και τώρα με τον ρατσισμό ξιφουλκεί και τον Λεπέν αποζητεί. Και που σαι..Μη μου λες ότι αναμασάω και στο παρελθόν επιστρέφω. Σου απαντω. Όπως στρώσεις έτσι θα κοιμηθείς. Ο Τόμι Λι Τζόουνς σε μια καουμπόικη ιστορία το λέει διαφορετικά. Οι νεκροί καθορίζουν των ζωντανών τη διαδρομή.
Μα γιατί τόσο απελπιστικά καθυστερημένη η Ελληνική Δεξιά; Τόσο αραχνιασμένη, μουχλιασμένη, οπισθοδρομική, τόσο κουφή και τυφλή. Από άλλον κόσμο δηλαδή. Στην Ευρώπη ούτε μίση σαν αυτή.. Μα γιατί η δική μας ιστορία είναι ιδιαίτερη και διαφορετική. Γιατί ο Μεταξάς. Γιατί ο εμφύλιος. Γιατί το παλάτι. Γιατί ο δωσιλογισμός. Γιατί οι ταγματασφαλίτες. Γιατί η αφρόκρεμα του πνεύματος και της εργασίας στα ξερονήσια και οι φελλοί στα σαλόνια. Γιατί η ύπαρξη της ,το όνομα της ,η λογική της, η διαδρομή της, τα κύτταρα της ήταν συνδεδεμένα με κάθε συντηρητική επιστροφή. Πάρε για παράδειγμα την σημερινή της εκδοχή. Ο Καρατζαφέρης(και άλλοι τόσοι που κρύβονται)που από τα σπλάχνα της πρόεκυψε και τώρα με τον ρατσισμό ξιφουλκεί και τον Λεπέν αποζητεί. Και που σαι..Μη μου λες ότι αναμασάω και στο παρελθόν επιστρέφω. Σου απαντω. Όπως στρώσεις έτσι θα κοιμηθείς. Ο Τόμι Λι Τζόουνς σε μια καουμπόικη ιστορία το λέει διαφορετικά. Οι νεκροί καθορίζουν των ζωντανών τη διαδρομή.
ΑΛΜΟΥΝΙΑ
ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ Ο ΑΛΜΟΥΝΙΑ;
Όταν ο πολύς κύριος Αλμούνια λέει ότι το γιγάντιο ελληνικό έλλειμμα είναι ασύμβατο με μια πολιτική κρατικής επιδότησης των ασθενέστερων εισοδημάτων σαν αυτή που υποσχέθηκε προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ, κι ότι, συνεπώς, οι υποσχέσεις πρέπει να εγκαταλειφθούν, έχει δίκιο ή άδικο:
Τυπικά, έχει δίκιο. Μια οικονομία υπερδανεισμένη και υπερχρεωμένη, σε παραγωγική αποσύνθεση, που οι διαχειριστές της ομολογούν ότι έχασαν εδώ και δυο χρόνια κάθε έλεγχο επί των εσόδων και των δαπανών, δε μπορεί να προγραμματίζει νέα έξοδα, όσο κοινωνικά δικαία και αν ακούγονται, πριν βάλει μια τάξη στο δημόσιο ταμείο.
Ποια επιχειρήματα μπορεί να αντιτάξει κάνεις σε αυτήν την σιδερένια Αλμούνεια ένσταση:
Ένα επιχείρημα θα μπορούσε να είναι ότι ο ίδιος ο κ. Αλμούνια δεν είναι αθώος. Έχει μερίδιο ευθύνης για τον ελληνικό εκτροχιασμό, επειδή έπαιζε πολιτικά παιχνίδια, έκανε τα στραβά μάτια στους προηγούμενους διαχειριστές και ανέχθηκε πολλά ταχυδαλουργικα με τα νούμερα. Αδύναμο επιχείρημα. Γιατί όσο δίκαιο και αν είναι-που είναι-δεν αλλάζει ούτε την ουσία του προβλήματος ούτε το λογικοφανές της ένστασης.
Ένα δεύτερο, και πειστικότερο, επιχείρημα θα ήταν πως όλη η Ευρώπη(όλος ο κόσμος στην πραγματικότητα ακόμη και το κάποτε άτεγκτο στη φιλελεύθερη ορθοδοξία του ΔΝΤ) έχει αποδειχθεί ότι στον καιρό της ύφεσης δεν επιχειρείς να μαζέψεις τα ελλείμματα, επιχειρείς να σώσεις τη οικονομία από το ναυάγιο και την κοινωνική συνοχή από την απειλή της ανεργίας. Η δημοσιονομική προστασία μπορεί να περιμένει . Αν, λοιπόν, ο κανόνας αυτός είναι σωστός, δεν μπορεί να είναι σωστός για τη Γαλλία και όχι για την Ελλάδα. Ούτε μπορεί να επιτρέπεται στη Γαλλία να ζει με ελλείμματα και στην Ελλάδα όχι.
Μα, από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να παραγνωρίσει κάνεις ότι δεν υπάρχει άλλη χώρα σαν την Ελλάδα στην ευρωζώνη, με τέτοια μακρά παράδοση δημοσιονομικής ασωτίας και στατιστικών αλχημειών. Δεν μπορεί, προπάντων, να αγνοήσει κάνεις την απλή αλήθεια ότι ο εκτροχιασμός των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας άρχισε πριν εκδηλωθεί η παγκόσμια κρίση και για λογούς εσωτερικούς της, άσχετους με τη κρίση αυτή.
Το ισχυρότερο επιχείρημα, λοιπόν, έναντι των <<ενστάσεων Αλμούνια>>, δεν μπορεί να είναι ούτε ότι ο κ.επίτροπος έχει κι αυτός λερωμένη τη φώλια του, ούτε ότι και ο κ.Σαρκοζί ξεχειλώνει τα ελλείμματα για να σώσει την οικονομία του. Το ισχυρότερο επιχείρημα θα ήταν ότι η Ελλάδα ,αυτή τη φορά, γυρίζει σελίδα. Δεν πάει για μια ακόμη φορά ,να μπαλώσει τρύπες, να παίξει παιχνίδια με την στατιστική ,να αρχίσει ένα δειλό νοικοκύρεμα για να το αφήσει σε λίγο στη μέση ή να δανειστεί για να συνεχίσει να τροφοδοτεί με δανεικά ένα υπερτροφικό σύστημα δημοσίων δαπανών, το 30% των οποίων χάνεται σε μια πελώρια μαύρη τρύπα δίχως να αφήνει ίχνη πίσω και το υπόλοιπο 70% πηγαίνει σε αμφιβόλου παραγωγικότητας και κοινωνικής ωφελιμότητας δαπάνες. Ότι αυτή τη φορά το σύστημα <<Ελλάς>> αλλάζει στ΄ αλήθεια, περνά από το πελατειακό, μεταοθωμανικό σε ένα ευρωπαϊκό πρότυπο. Ότι το δημόσιο ταμείο δε χρησιμοποιείται για την αναπαραγωγή του πελατειακού συστήματος, ότι οι πελατειακές δομές σπάνε-και οι δημόσιοι πόροι προσανατολίζονται προς επενδύσεις που υπόσχονται να προσφέρουν πόντους ανταγωνιστικότητας και ευκαιρίες ανάπτυξης στην ατροφική ελληνική οικονομία.
Αλλά αυτό προϋποθέτει σχέδιο και βούληση για ρήξεις, που μένει ακόμη να αποδειχθούν ότι υπάρχουν. Προϋποθέτει επίσης συναίνεση για αλλαγή, που και αυτή δεν είναι δεδομένη. Το πελατειακό σύστημα, βλέπετε, όπως αποδεικνύεται και με την υπόθεση των stage, <<λύνει>>, ψευτολύνει ή κουκουλώνει υπαρκτά προβλήματα. Η λύση των ίδιων προβλημάτων με ορθολογικότερους τρόπους και δυσκολότερη είναι και χρόνο απαιτεί και, ασφαλώς, έστω και αν δεν είναι δουλειά του κ. Αλμούνια να το καταλάβει, απαιτεί και πόρους. Ακόμη και όταν(ή ακριβώς επειδή) το ταμείον είναι μείον…
Όταν ο πολύς κύριος Αλμούνια λέει ότι το γιγάντιο ελληνικό έλλειμμα είναι ασύμβατο με μια πολιτική κρατικής επιδότησης των ασθενέστερων εισοδημάτων σαν αυτή που υποσχέθηκε προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ, κι ότι, συνεπώς, οι υποσχέσεις πρέπει να εγκαταλειφθούν, έχει δίκιο ή άδικο:
Τυπικά, έχει δίκιο. Μια οικονομία υπερδανεισμένη και υπερχρεωμένη, σε παραγωγική αποσύνθεση, που οι διαχειριστές της ομολογούν ότι έχασαν εδώ και δυο χρόνια κάθε έλεγχο επί των εσόδων και των δαπανών, δε μπορεί να προγραμματίζει νέα έξοδα, όσο κοινωνικά δικαία και αν ακούγονται, πριν βάλει μια τάξη στο δημόσιο ταμείο.
Ποια επιχειρήματα μπορεί να αντιτάξει κάνεις σε αυτήν την σιδερένια Αλμούνεια ένσταση:
Ένα επιχείρημα θα μπορούσε να είναι ότι ο ίδιος ο κ. Αλμούνια δεν είναι αθώος. Έχει μερίδιο ευθύνης για τον ελληνικό εκτροχιασμό, επειδή έπαιζε πολιτικά παιχνίδια, έκανε τα στραβά μάτια στους προηγούμενους διαχειριστές και ανέχθηκε πολλά ταχυδαλουργικα με τα νούμερα. Αδύναμο επιχείρημα. Γιατί όσο δίκαιο και αν είναι-που είναι-δεν αλλάζει ούτε την ουσία του προβλήματος ούτε το λογικοφανές της ένστασης.
Ένα δεύτερο, και πειστικότερο, επιχείρημα θα ήταν πως όλη η Ευρώπη(όλος ο κόσμος στην πραγματικότητα ακόμη και το κάποτε άτεγκτο στη φιλελεύθερη ορθοδοξία του ΔΝΤ) έχει αποδειχθεί ότι στον καιρό της ύφεσης δεν επιχειρείς να μαζέψεις τα ελλείμματα, επιχειρείς να σώσεις τη οικονομία από το ναυάγιο και την κοινωνική συνοχή από την απειλή της ανεργίας. Η δημοσιονομική προστασία μπορεί να περιμένει . Αν, λοιπόν, ο κανόνας αυτός είναι σωστός, δεν μπορεί να είναι σωστός για τη Γαλλία και όχι για την Ελλάδα. Ούτε μπορεί να επιτρέπεται στη Γαλλία να ζει με ελλείμματα και στην Ελλάδα όχι.
Μα, από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να παραγνωρίσει κάνεις ότι δεν υπάρχει άλλη χώρα σαν την Ελλάδα στην ευρωζώνη, με τέτοια μακρά παράδοση δημοσιονομικής ασωτίας και στατιστικών αλχημειών. Δεν μπορεί, προπάντων, να αγνοήσει κάνεις την απλή αλήθεια ότι ο εκτροχιασμός των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας άρχισε πριν εκδηλωθεί η παγκόσμια κρίση και για λογούς εσωτερικούς της, άσχετους με τη κρίση αυτή.
Το ισχυρότερο επιχείρημα, λοιπόν, έναντι των <<ενστάσεων Αλμούνια>>, δεν μπορεί να είναι ούτε ότι ο κ.επίτροπος έχει κι αυτός λερωμένη τη φώλια του, ούτε ότι και ο κ.Σαρκοζί ξεχειλώνει τα ελλείμματα για να σώσει την οικονομία του. Το ισχυρότερο επιχείρημα θα ήταν ότι η Ελλάδα ,αυτή τη φορά, γυρίζει σελίδα. Δεν πάει για μια ακόμη φορά ,να μπαλώσει τρύπες, να παίξει παιχνίδια με την στατιστική ,να αρχίσει ένα δειλό νοικοκύρεμα για να το αφήσει σε λίγο στη μέση ή να δανειστεί για να συνεχίσει να τροφοδοτεί με δανεικά ένα υπερτροφικό σύστημα δημοσίων δαπανών, το 30% των οποίων χάνεται σε μια πελώρια μαύρη τρύπα δίχως να αφήνει ίχνη πίσω και το υπόλοιπο 70% πηγαίνει σε αμφιβόλου παραγωγικότητας και κοινωνικής ωφελιμότητας δαπάνες. Ότι αυτή τη φορά το σύστημα <<Ελλάς>> αλλάζει στ΄ αλήθεια, περνά από το πελατειακό, μεταοθωμανικό σε ένα ευρωπαϊκό πρότυπο. Ότι το δημόσιο ταμείο δε χρησιμοποιείται για την αναπαραγωγή του πελατειακού συστήματος, ότι οι πελατειακές δομές σπάνε-και οι δημόσιοι πόροι προσανατολίζονται προς επενδύσεις που υπόσχονται να προσφέρουν πόντους ανταγωνιστικότητας και ευκαιρίες ανάπτυξης στην ατροφική ελληνική οικονομία.
Αλλά αυτό προϋποθέτει σχέδιο και βούληση για ρήξεις, που μένει ακόμη να αποδειχθούν ότι υπάρχουν. Προϋποθέτει επίσης συναίνεση για αλλαγή, που και αυτή δεν είναι δεδομένη. Το πελατειακό σύστημα, βλέπετε, όπως αποδεικνύεται και με την υπόθεση των stage, <<λύνει>>, ψευτολύνει ή κουκουλώνει υπαρκτά προβλήματα. Η λύση των ίδιων προβλημάτων με ορθολογικότερους τρόπους και δυσκολότερη είναι και χρόνο απαιτεί και, ασφαλώς, έστω και αν δεν είναι δουλειά του κ. Αλμούνια να το καταλάβει, απαιτεί και πόρους. Ακόμη και όταν(ή ακριβώς επειδή) το ταμείον είναι μείον…
ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Η σύγκρουση μεταξύ νεοφιλελευθερισμού και σοσιαλισμού είναι σήμερα ένα από τα κυρίαρχα πολιτικά φαινόμενα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στη χώρα μας αυτή η σύγκρουση, που εκφράζεται ως αντιπαράθεση αριστεράς – δεξιάς, είναι εντονότερη λόγω των ιστορικών καταβολών από την περίοδο της εθνικής αντίστασης μέχρι σήμερα. Επιπλέον, έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά εξαιτίας της αδιαμφισβήτητης υπεροχής του κοινωνικού έργου και των αγώνων που έδωσε το προοδευτικό-δημοκρατικό κίνημα σε σύγκριση με τη διαδρομή και την πολιτεία της δεξιάς.
Για να είμαστε εντάξει με την ορολογία, πρέπει να σημειώσουμε ότι η κομμουνιστική αριστερά διεκδικεί την αποκλειστικότητα του τίτλου προβάλλοντας ορισμένα ιστορικά και ιδεολογικά επιχειρήματα. Είναι όμως προφανές ότι η αριστερά δεν παίρνει ταυτότητα από τη χωροθέτησή της στο πολιτικό φάσμα (αντίθετα μάλιστα η ιστορία μας δείχνει ότι πολλοί «ακραιφνείς» σχηματισμοί αποδείχτηκαν εν τέλει αντιδραστικοί), αλλά από τη δράση της και από το όραμα που δίνει στο λαό.
Αν κάνουμε μια γρήγορη αναδρομή στις τελευταίες δεκαετίες θα διαπιστώσουμε ότι οι αλλαγές που καθιέρωσε το ΠΑΣΟΚ ήταν πράγματι κοσμογονικές στον τομέα της δημοκρατίας και της κοινωνικής ευημερίας.
Έφερε ανάπτυξη στη χώρα, ενίσχυσε το κύρος της με αποκορύφωμα την πανηγυρική είσοδό της στην ΟΝΕ και την υποδειγματική προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων, έκανε γενναία αναδιανομή εισοδήματος ενισχύοντας τους αδύνατους, έχτισε κοινωνικό κράτος, υπεράσπισε το δημόσιο χαρακτήρα των υπηρεσιών και περιφρούρησε τους φυσικούς πόρους. Η σπουδαιότερη όμως προσφορά του ΠΑΣΟΚ ήταν η περηφάνεια που έδωσε στον πολίτη, επιτρέποντάς του να χειρίζεται ο ίδιος την τύχη του και να αισθάνεται ότι συμμετέχει ισότιμα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τρανό παράδειγμα αποδέσμευσης του ανθρώπινου δυναμικού αποτελεί ο χώρος της εκπαίδευσης με το νόμο-πλαίσιο που κατάργησε τα προνόμια της καθηγητικής έδρας καθώς και η αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης.
Αφήνοντας στη λήθη τη δεξιά της Μακρονήσου και των «πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων» προκειμένου να έχουμε ισότιμη σύγκριση, ας αναλογιστούμε ποιο ήταν το δείγμα γραφής που μας έδωσε την ίδια περίοδο. Όλα τα λάβαρα της δεξιάς πολιτικής γκρεμίστηκαν με παταγώδη και οδυνηρό τρόπο. Οι σεμνοί, οι ταπεινοί και οι αδιάφθοροι έφτασαν πολύ γρήγορα στον αντίποδα των εξαγγελιών τους. Οι αυταρχισμός, η αποσύνθεση του κράτους, η αδιαφάνεια, η ανικανότητα θριάμβευσαν και, ακόμη χειρότερα, δεν φαίνεται να υπάρχει συναίσθηση αυτής της ολόπλευρης αποτυχίας ακόμα και μετά από τον διασυρμό.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)