Η σύγκρουση μεταξύ νεοφιλελευθερισμού και σοσιαλισμού είναι σήμερα ένα από τα κυρίαρχα πολιτικά φαινόμενα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στη χώρα μας αυτή η σύγκρουση, που εκφράζεται ως αντιπαράθεση αριστεράς – δεξιάς, είναι εντονότερη λόγω των ιστορικών καταβολών από την περίοδο της εθνικής αντίστασης μέχρι σήμερα. Επιπλέον, έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά εξαιτίας της αδιαμφισβήτητης υπεροχής του κοινωνικού έργου και των αγώνων που έδωσε το προοδευτικό-δημοκρατικό κίνημα σε σύγκριση με τη διαδρομή και την πολιτεία της δεξιάς.
Για να είμαστε εντάξει με την ορολογία, πρέπει να σημειώσουμε ότι η κομμουνιστική αριστερά διεκδικεί την αποκλειστικότητα του τίτλου προβάλλοντας ορισμένα ιστορικά και ιδεολογικά επιχειρήματα. Είναι όμως προφανές ότι η αριστερά δεν παίρνει ταυτότητα από τη χωροθέτησή της στο πολιτικό φάσμα (αντίθετα μάλιστα η ιστορία μας δείχνει ότι πολλοί «ακραιφνείς» σχηματισμοί αποδείχτηκαν εν τέλει αντιδραστικοί), αλλά από τη δράση της και από το όραμα που δίνει στο λαό.
Αν κάνουμε μια γρήγορη αναδρομή στις τελευταίες δεκαετίες θα διαπιστώσουμε ότι οι αλλαγές που καθιέρωσε το ΠΑΣΟΚ ήταν πράγματι κοσμογονικές στον τομέα της δημοκρατίας και της κοινωνικής ευημερίας.
Έφερε ανάπτυξη στη χώρα, ενίσχυσε το κύρος της με αποκορύφωμα την πανηγυρική είσοδό της στην ΟΝΕ και την υποδειγματική προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων, έκανε γενναία αναδιανομή εισοδήματος ενισχύοντας τους αδύνατους, έχτισε κοινωνικό κράτος, υπεράσπισε το δημόσιο χαρακτήρα των υπηρεσιών και περιφρούρησε τους φυσικούς πόρους. Η σπουδαιότερη όμως προσφορά του ΠΑΣΟΚ ήταν η περηφάνεια που έδωσε στον πολίτη, επιτρέποντάς του να χειρίζεται ο ίδιος την τύχη του και να αισθάνεται ότι συμμετέχει ισότιμα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Τρανό παράδειγμα αποδέσμευσης του ανθρώπινου δυναμικού αποτελεί ο χώρος της εκπαίδευσης με το νόμο-πλαίσιο που κατάργησε τα προνόμια της καθηγητικής έδρας καθώς και η αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης.
Αφήνοντας στη λήθη τη δεξιά της Μακρονήσου και των «πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων» προκειμένου να έχουμε ισότιμη σύγκριση, ας αναλογιστούμε ποιο ήταν το δείγμα γραφής που μας έδωσε την ίδια περίοδο. Όλα τα λάβαρα της δεξιάς πολιτικής γκρεμίστηκαν με παταγώδη και οδυνηρό τρόπο. Οι σεμνοί, οι ταπεινοί και οι αδιάφθοροι έφτασαν πολύ γρήγορα στον αντίποδα των εξαγγελιών τους. Οι αυταρχισμός, η αποσύνθεση του κράτους, η αδιαφάνεια, η ανικανότητα θριάμβευσαν και, ακόμη χειρότερα, δεν φαίνεται να υπάρχει συναίσθηση αυτής της ολόπλευρης αποτυχίας ακόμα και μετά από τον διασυρμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου