ΑΛΜΟΥΝΙΑ

ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ Ο ΑΛΜΟΥΝΙΑ;

Όταν ο πολύς κύριος Αλμούνια λέει ότι το γιγάντιο ελληνικό έλλειμμα είναι ασύμβατο με μια πολιτική κρατικής επιδότησης των ασθενέστερων εισοδημάτων σαν αυτή που υποσχέθηκε προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ, κι ότι, συνεπώς, οι υποσχέσεις πρέπει να εγκαταλειφθούν, έχει δίκιο ή άδικο:
Τυπικά, έχει δίκιο. Μια οικονομία υπερδανεισμένη και υπερχρεωμένη, σε παραγωγική αποσύνθεση, που οι διαχειριστές της ομολογούν ότι έχασαν εδώ και δυο χρόνια κάθε έλεγχο επί των εσόδων και των δαπανών, δε μπορεί να προγραμματίζει νέα έξοδα, όσο κοινωνικά δικαία και αν ακούγονται, πριν βάλει μια τάξη στο δημόσιο ταμείο.
Ποια επιχειρήματα μπορεί να αντιτάξει κάνεις σε αυτήν την σιδερένια Αλμούνεια ένσταση:
Ένα επιχείρημα θα μπορούσε να είναι ότι ο ίδιος ο κ. Αλμούνια δεν είναι αθώος. Έχει μερίδιο ευθύνης για τον ελληνικό εκτροχιασμό, επειδή έπαιζε πολιτικά παιχνίδια, έκανε τα στραβά μάτια στους προηγούμενους διαχειριστές και ανέχθηκε πολλά ταχυδαλουργικα με τα νούμερα. Αδύναμο επιχείρημα. Γιατί όσο δίκαιο και αν είναι-που είναι-δεν αλλάζει ούτε την ουσία του προβλήματος ούτε το λογικοφανές της ένστασης.
Ένα δεύτερο, και πειστικότερο, επιχείρημα θα ήταν πως όλη η Ευρώπη(όλος ο κόσμος στην πραγματικότητα ακόμη και το κάποτε άτεγκτο στη φιλελεύθερη ορθοδοξία του ΔΝΤ) έχει αποδειχθεί ότι στον καιρό της ύφεσης δεν επιχειρείς να μαζέψεις τα ελλείμματα, επιχειρείς να σώσεις τη οικονομία από το ναυάγιο και την κοινωνική συνοχή από την απειλή της ανεργίας. Η δημοσιονομική προστασία μπορεί να περιμένει . Αν, λοιπόν, ο κανόνας αυτός είναι σωστός, δεν μπορεί να είναι σωστός για τη Γαλλία και όχι για την Ελλάδα. Ούτε μπορεί να επιτρέπεται στη Γαλλία να ζει με ελλείμματα και στην Ελλάδα όχι.
Μα, από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να παραγνωρίσει κάνεις ότι δεν υπάρχει άλλη χώρα σαν την Ελλάδα στην ευρωζώνη, με τέτοια μακρά παράδοση δημοσιονομικής ασωτίας και στατιστικών αλχημειών. Δεν μπορεί, προπάντων, να αγνοήσει κάνεις την απλή αλήθεια ότι ο εκτροχιασμός των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας άρχισε πριν εκδηλωθεί η παγκόσμια κρίση και για λογούς εσωτερικούς της, άσχετους με τη κρίση αυτή.
Το ισχυρότερο επιχείρημα, λοιπόν, έναντι των <<ενστάσεων Αλμούνια>>, δεν μπορεί να είναι ούτε ότι ο κ.επίτροπος έχει κι αυτός λερωμένη τη φώλια του, ούτε ότι και ο κ.Σαρκοζί ξεχειλώνει τα ελλείμματα για να σώσει την οικονομία του. Το ισχυρότερο επιχείρημα θα ήταν ότι η Ελλάδα ,αυτή τη φορά, γυρίζει σελίδα. Δεν πάει για μια ακόμη φορά ,να μπαλώσει τρύπες, να παίξει παιχνίδια με την στατιστική ,να αρχίσει ένα δειλό νοικοκύρεμα για να το αφήσει σε λίγο στη μέση ή να δανειστεί για να συνεχίσει να τροφοδοτεί με δανεικά ένα υπερτροφικό σύστημα δημοσίων δαπανών, το 30% των οποίων χάνεται σε μια πελώρια μαύρη τρύπα δίχως να αφήνει ίχνη πίσω και το υπόλοιπο 70% πηγαίνει σε αμφιβόλου παραγωγικότητας και κοινωνικής ωφελιμότητας δαπάνες. Ότι αυτή τη φορά το σύστημα <<Ελλάς>> αλλάζει στ΄ αλήθεια, περνά από το πελατειακό, μεταοθωμανικό σε ένα ευρωπαϊκό πρότυπο. Ότι το δημόσιο ταμείο δε χρησιμοποιείται για την αναπαραγωγή του πελατειακού συστήματος, ότι οι πελατειακές δομές σπάνε-και οι δημόσιοι πόροι προσανατολίζονται προς επενδύσεις που υπόσχονται να προσφέρουν πόντους ανταγωνιστικότητας και ευκαιρίες ανάπτυξης στην ατροφική ελληνική οικονομία.
Αλλά αυτό προϋποθέτει σχέδιο και βούληση για ρήξεις, που μένει ακόμη να αποδειχθούν ότι υπάρχουν. Προϋποθέτει επίσης συναίνεση για αλλαγή, που και αυτή δεν είναι δεδομένη. Το πελατειακό σύστημα, βλέπετε, όπως αποδεικνύεται και με την υπόθεση των stage, <<λύνει>>, ψευτολύνει ή κουκουλώνει υπαρκτά προβλήματα. Η λύση των ίδιων προβλημάτων με ορθολογικότερους τρόπους και δυσκολότερη είναι και χρόνο απαιτεί και, ασφαλώς, έστω και αν δεν είναι δουλειά του κ. Αλμούνια να το καταλάβει, απαιτεί και πόρους. Ακόμη και όταν(ή ακριβώς επειδή) το ταμείον είναι μείον…