Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ


Ένα χρόνο και κάτι μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγοροπουλου και η έγνοια για τους αγώνες που δώσαμε πέρσι τέτοια εποχή στους δρόμους εν πλήρει συγχυσει αλλά με γνήσια οργή έχει χαθεί . Μοιάζουμε πλέον κάπως απορημένοι με τον εαυτό μας και την εμπειρία μας. Ούτε προσπάθεια να καταλάβουμε έστω και καθυστερημένα τι συνέβη πέρσι τον Δεκέμβρη. Να καταλάβουμε αν ήταν μια τυχαία <<αστοχία υλικού>> ο πυροβολισμός ενός αστυνομικού , στα καλά καθούμενα, εναντίον μιας παρέας ανηλίκων παιδιών η σύμπτωμα μιας ασθένειας που ενδημεί. Να καταλάβουμε επίσης ποια δύναμη μας έβγαλε στο δρόμο να διαδηλώνουμε με πάθος αλλά δίχως αίτημα, να κινητοποιούμαστε μαζικά αλλά δίχως στόχο. Να καταλάβουμε, επίσης, και ποιοι λόγοι επέτρεψαν να συντελεστεί η υφαρπαγή(μετά φόνου) της αυθόρμητης διαμαρτυρίας των πολλών, από δράκες <<Ασσασινων>>, της φωτιάς και του καλασνικοφ αλλά και ποιοι προσπάθησαν να καπηλευτούν το νεολαιίστικο κινημα,προσπαθωντας να μετασχηματίσουν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα σε έλλογο, μετασχηματισμό εφικτό αλλά όχι βεβαία με ασθενικό λόγο και κενές πράξεις.

Τέλος, να καταλάβουμε όλοι αυτοί οι δεκεμβριανοί αγώνες μας που μας οδήγησαν και ποιοι επεδίωξαν να μας οδηγήσουν εκεί. Να καταλάβουμε ποιοι εκμεταλλεύτηκαν τον φόβο που έσπειρε η μπαχαλοποιηση(ας μου επιτραπεί ο όρος) του φοιτητικού και μαθητικού κινήματος μέσα από την παρείσφρηση σε αυτό διαφόρων μπαχαλοειδων που οδήγησαν το κίνημα στο πουθενα.Γιατι μπορώ να δώσω εξήγηση σε μια επίθεση με πέτρες σε μια τράπεζα, αλλά τι εξήγηση να δώσω για τις επιθέσεις σε καταστήματα μεροκαματιάρηδων. Γεγονός που εκμεταλλεύτηκαν εύκολα οι συντηρητικές δυνάμεις με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε στον ευτελισμό του νεολαιίστικου κινήματος και στη συντηρητηκοποιηση της κοινωνίας που επήλθε μέσα από την αλληλουχία του φόβου και των οργανωμένων δεξιών κραυγών.

Καμία συζήτηση , δυστυχώς, για τις ευθύνες μας. Καμία συζήτηση για την ανεπάρκεια μας να θέσουμε έναν στόχο ώστε να μετασχηματίσουμε την οργή μας σε αγώνα για εκείνα που έπρεπε να μας ανήκουν. Μια σημαντική ευκαιρία χάθηκε. Χάθηκε γιατί αναλωθήκαμε στη μετά του Δεκεμβρη εποχή σε ένα παιχνίδι καπηλείας του κινήματος, όλοι σπευδαν να καρπωθούν τις δάφνες του οργανωτή του κινήματος. Μα δε υπήρχε οργανωτής..υπήρχε μόνο θυμός και οργή όχι μόνο για το αδικοχαμένο μαθητή αλλά πολύ περισσότερο για την ζωή που βλέπουμε να μας ετοιμάζουν και δεν μας αρέσει καθόλου. Μια οργή που μας οδήγησε όλους μας στο δρόμο. Θα ήταν αδιανόητο να χάσουμε και άλλη μια τεραστία ευκαιρια,την ευκαιρία της κριτικής και της συζήτησης για τα περσινά πεπραγμένα, έχοντας στο μυαλό μας βεβαία την εύρεση ενός στόχου ώστε η επομένη κάθοδος στους δρόμους να γίνει και ουσιαστική.

Ήταν ο περσινός Δεκέμβρης..εξέγερση; Ήταν εξέγερση μιας νέας γενιάς απέναντι στο κόσμο που ετοιμάζεται την προϋπαντήσει η ο τελευταίος σπασμός της <<ξινισμένης κουλτούρας της μεταπολίτευσης>>; Ήταν μια εξέγερση αληθινή η απλώς μια μαζική αταξία των παιδιών της μεσαίας τάξης, που μας χάιδεψε τα αυτιά και μα κολάκεψε την εφηβική τάση ανυπακοής μια ανεύθυνη αριστερά; Και ποιο ήταν το λάθος της αριστεράς; Μήπως όταν βρέθηκε μπροστά στη πρόκληση της ηγεμονίας και της προσπάθειας του μετασχηματισμού ανακάλυψε ότι δεν είχε και πολλά να πει και πως ο αμήχανος και ασθενικός της λόγος ηττήθηκε από την άναρχη κραυγή του βιαίου και φανατισμένου μίσους;