Νικολας Ασιμος (σαν θα με καλεσει η πατριδα)

ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΤΡΙΔΑ

Μου το 'πες χιλιάδες φορές. Σχεδόν το απαιτούσες. Τώρα που έγινε το δικό σου, τι κατάλαβες; Πήρες όρκους. Σε λίγο θα ζητάς θυσίες. Ύψωσα το χέρι μου και το 'πα. Δεν σταύρωσα τα δάκτυλα. Εξάλλου τα λόγια δεν σημαίνουν κάτι. Άλλο τι σκέφτομαι και άλλο τι λέω.

Και 'συ κάνεις σαν μικρό παιδί. Πήρες αυτό που ήθελες. Σε γέλασα. Ούτε που είδες ότι ήταν άδειο.

Δε χρωστάω σε κανέναν. Εξάλλου τι μου πρόσφερες εσύ; Μόνο μιζέρια. Με έκλεινες για ώρες μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και δε μ' άφηνες να βγω. Μου έδωσες και δύο τρία κατασκευάσματα και μου πες: "Ζήσε μ' αυτά". Από μικρό παιδί μου έκλεβες τα νοήματα. Ούτε ένα φίλο δε μ' άφησες, τους καταβρόχθισες όλους. Ποτέ δεν ήσουν εκεί για μένα. Μόνο δυστυχία μου χάριζες και γύριζες την πλάτη.

Τώρα ξέρω θα αρχίσεις να μιλάς για πατρίδες και ιδανικά. "Ο όρκος είναι ιερός και η πατρίδα ο θεός σου. Έχεις χρέος. Πρέπει να πολεμήσεις!"
Σταμάτα! Μη με κάνεις να γελώ άλλο. Δεν έχω 'γω πατρίδα και δε θυσιάζομαι ποτές.

Γιατί αν είναι να γίνει πόλεμος ποτές, εγώ δε θα πολεμήσω. Δε θα τ' αντέξω. Χώματα και μέταλλα εγώ δεν προσκυνάω. Δε θα ρουφήξω αίμα για ένα κομμάτι γης. Θέλω να έχω πίστη στους ανθρώπους. Ξέρω θα απογοητευτώ. Τόσο μίσος μαζεμένο, δε θα τ' αντέξω Μονάχα θα υψώσω τα χέρια και θα αφήσω τις σφαίρες να με τρυπήσουν.

Ούτε για ιδέες δε θυσιάζομαι. Με τον πόλεμο πεθαίνει κάθε ιδέα. Δεν είναι αυτός ο δρόμος.

Μεγάλες ιδέες και μεγάλα λόγια. Θα φύγω από δω. Δεν έχω 'γω πατρίδα. Τριανταοκτώ μοίρες νότια και εκατόν τριανταοκτώ μοίρες ανατολικά, πάλι δεν αλλάζει τίποτα. Ίδιο χώμα, ίδιες στιγμές μου φέρνει. Μονάχα οι άνθρωποι διαφέρουν. Δεν υπάρχουν πατρίδες. Μονάχα άνθρωποι.