ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

        Ο ΟΣΕ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ

Η  κρατικη επιχειριση του Ο.Σ.Ε  ζημιωνει το δημοσιο κάθε χρονο περιπου 1 δις. Αυτή  η ζημιογονος υπαρξη του Ο.Σ.Ε οφειλεται στις ανευθυνες και πελατειακες πολιτικες της προηγουμενης κυβερνησης η οποια βουλιαξε αυτην την επιχειρηση, όπως και πολλες άλλες.  Γιατι σιγουρα για την κατασπαταληση του δημοσιου χρηματος αλλα και της κακοδιαχειρισης στον οργανισμο αυτό δεν ευθυνεται ο απλος εργαζομενος.Οι ευθυνες βαραινουν την διοικηση αυτου του οργανισμου αλλα και την κυβερνηση που την διορισε αλλα και την υπεθαλψε.   Η κυβερνηση του Γιωργου Παπανδρεου  οφειλε ερχομενη  στην εξουσια να αποτιναξει πολιτικες κακοδιαχειρισης κρατικων οργανισμων. Οφειλει να δωσει ένα τελος στο αδιεξοδο αυτό,να δωσει λυση σε μια επιχειριση που ζημιωνει κάθε χρονο το ελληνικο δημοσιο 1 δις ευρω,ποσο που δεν είναι καθολου αμελητεο, αν και σκεφτει κανεις ότι από το κοψιμο του 13 και 14 μισθου το δημοσιο εξοικονομησε περιπο 800 εκατομμυρια ευρω.

Μια ξεκαθαρη και απλη λυση , θα ηταν  κατ’ αρχας η αναληψη των χρεων της οργανωσης από το κρατος, όπως οφειλει να κανει μιας και αυτό είναι ο ηθικος αυτουργος της κατασπαταλησης και της γενικοτερης κακοδιαχειρισης.Και μετεπειτα να ακολουθησει παραχωρηση της οργανωσης στους εργαζομενους εναντι συμβολικου τιμηματος(1 ευρω).Η λυση δηλαδη αυτή στηριζεται στη κοινωνικοποιηση των βασικων μοναδων παραγωγης και προσφορας υπηρεσιων ,οδηγωντας σε μια πραγματικη σοσιαλιστικη αλλαγη  αφου αντικαθιστα καπιταλιστικες δομες με σοσιαλιστικες. Η Αυτοδιαχείριση της οικονομίας και του κράτους,μεσω της κοινωνικοποισης(και όχι κρατικοποιησης) βασικων μοναδων παραγωγης, από τους δημοκρατικά οργανωμένους εργαζόμενους, παραγωγούς και πολίτες αντιστοιχεί στην πραγματική ουσία του σοσιαλισμού ως σύστημα το οποίο μετατρέπει τους εργαζόμενους από παραγωγούς σε γνήσια κυβερνώσα τάξη.

Βεβαια, πιο επικαιρα από ποτε φανταζουν τα λογια του Αντρεα Παπανδρεου, ο οποιος  αναλυοντας την αυτοδιαχείριση σε σχέση με το Γιουγκοσλαβικό μοντέλο, έλεγε, ότι υπάρχουν και σημαντικά σημεία τα οποία πρέπει να προσέξει κανείς σ' αυτό το μοντέλο. Τόνιζε , ότι μια αυτοδιαχειριζόμενη επιχείρηση, μια επιχείρηση που θα ήταν ιδιοκτησία των εργαζομένων, δεν ήταν σίγουρο ότι θα εξασφάλιζε το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον. Για αυτό,σημερα, κρινεται απαραιτητο να αναζητησουμε τις εγγυησεις εκεινες που θα μας εξασφαλισουν οτι οι εργαζόμενοι δεν θα απέκλειουν άλλους από εργασία, δεν θα ρύπαινουν το περιβάλλον,και γενικα δεν θα κοιτουν το στενό συντεχνιακό τους συμφέρον σε βάρος άλλων κοινωνικών ομάδων ή της τοπικής κοινωνίας..

Η αυτοδιαχειριση  οφείλει να γίνει συνώνυμο της σοσιαλιστικής, ελευθεριακης δημοκρατίας , δηλαδή του καθεστώτος που χαρακτηρίζει τη μεταβατική κοινωνία που διαδέχεται τον καπιταλισμό.. Η αυτοδιαχείριση οφείλει να είναι λοιπόν συνώνυμο της δημοκρατικής οργάνωσης και διαχείρισης της μοντέρνας κοινωνικής ζωής στον πλούτο και την πολυπλοκότητα της.

,

Νέος Άνθρωπος

Τις προηγουμενες μερες, σε μια συζητηση με μια φιλη μου, εκεινη αρχισε να μου εξιστορει τις εμφανως ενθουσιωδεις εντυπωσεις της από καποιες φιλοσοφικες θεωριες του Νιτσε, γεγονος που προσωπικα με βρισκει σε αρκετα σημεια αντιθετο. Ειδικοτερα  οσον αφορα τον Ζαρατουστρα, ο οποιος είναι ο προφήτης του Υπερανθρώπου, δηλαδη ενα τεχνητό δημιούργημα του Νίτσε που φέρνει το χαρμόσυνο μήνυμα στην ανθρωπότητα της απελευθέρωσης απ' τα παλιά ξεπερασμένα αξιακά συστήματα, και του χτισίματος μιας καινούριας ηθικής απ' την αρχή. Μιας ηθικής βασισμένης στην θεληση και κυρίως στην αξία της ζωής αλλα και μιας ηθικης που για ακομη μια φορα βασιζεται  σε υπερφυσικες(θρησκευτικου τυπου)  ιδιοτητες θυμιζοντας αρκετα την αρεια φυλη..Δε νομιζω να είναι αυτό που χρειαζομαστε…Δε χρειαζομαστε ένα νέο ειδος ανθρωπου που θα ομοιασει με τους εξουσιαστες του..Χρειαζομαστε μια νεα κοινωνια, μια  ελευθεριακη,σοσιαλιστικη κοινωνια που θα προκυψει μεσα από τον ελευθεριακο δρομο του σοσιαλιστικου μετασχηματισμου του κάθε ατομου ξεχωριστα αλλα και συναμα της κοινωνιας ολοκληρης..Δε απαιτουνται θεοι, μεσσιες και Υπερανθρωποι…αλλα απλα Νεοι Ανθρωποι…

Το υπέρτατο και έσχατο καθήκον του σοσιαλιστικου μετασχηματισμου πρεπει να ειναι η δημιουργια ενός Νέου Ανθρωπου,  διαλεκτική άρνηση του ατόμου της καπιταλιστικής κοινωνίας, που μεταβλήθηκε σε αλλοτριωμένο άνθρωπο - εμπόρευμα ή ικανόν να γίνει σαρκοβόρο ζώο, "άνθρωπος - λύκος σε κοινωνία λύκων". Διότι η αστική κοινωνία σε τελευταία ανάλυση είναι θεμελιωμένη πάνω στο νόμο της ζούγκλας, μόνο η αποτυχία των άλλων επιτρέπει την επιτυχία, είναι μια κοινωνία όπου, αντικειμενικά, αναγκαστικά, αναπόφευκτα οποιεσδήποτε κι αν είναι οι άλλες "καλές θελήσεις" ο άνθρωπος είναι εχθρός του ανθρώπου. 

 Ο ριζικός σοσιαλιστικος μετασχηματισμός της κοινωνίας, απαιτεί κυριως, βαθύ μετασχηματισμό των διανοητικών συγκροτήσεων των ατόμων. Πώς θα φύγουν τα στίγματα της παλιάς κοινωνίας, που εξακολουθούν να υπάρχουν στη συνείδηση των ατόμων; Με την άμεση και έμμεση διαπαιδαγώγηση, την ανύψωση του πολιτιστικού επιπέδου, την προπαγάνδα, την ιδεολογική δουλειά: "Η κοινωνία στο σύνολό της πρέπει να γίνει γιγαντιαίο σχολειό". Αλλά η διαπαιδαγώγηση αυτή δεν είναι και δεν μπορεί να είναι παθητική μαθητεία: οφείλει να είναι προπαντός αυτομόρφωση.Αυτός ο εξοβελισμός του ηθικού και ιδεολογικού σωρού της αστικής κοινωνίας δεν γίνεται αυτομάτως και αμέσως με τον κοινωνικο-οικονομικό μετασχηματισμό. Οι μετασχηματισμοί όμως αυτοί είναι όρος απαράβατος, διοτι απαραιτητη προυποθεση για την υπαρξη σοσιαλιστικης κοινωνιας είναι η πλειοψηφικη επικρατηση του σοσιαλισμου στο εμψυχο δυναμικο της κοινωνιας.

Οφειλουμε να επιτυχουμε τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Ο μετασχηματισμος αυτος είναι εφικτος μόνο μέσω μιας διαδικασίας «δημοκρατίας και ελευθερίας»  ώστε ο ίδιος ο σοσιαλισμός να γίνεται αντιληπτός ως το τελικό αποτέλεσμα μιας συνεχούς και απεριόριστης επέκτασης (το βάθεμα και πλάτεμα που ελεγε ο Αντρεας) των δημοκρατικών θεσμών, των πολιτικών δικαιωμάτων, των συνταγματικών ελευθεριών, κοκ. Δηλαδη, η «δημοκρατία και η ελευθερία» δεν είναι απλά το μόνο και ασφαλές όχημα που μας εξασφαλίζει τη μετάβαση στον προορισμό μας, το σοσιαλισμό, αλλά είναι εν πολλοίς και ο ίδιος ο προορισμός, υπό τον όρο ότι θα της δώσουμε το απαραίτητο ουσιαστικό περιεχόμενο (δηλαδη οι πολιτες  θα συμμετέχουν άμεσα και ενεργά στη λήψη των αποφάσεων που τους αφορούν, σε επίπεδο εθνικό, τοπικό αλλα και στο χώρο της δουλειάς τους)

Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά που θα ξεχωρίζουν αυτόν το νέο άνθρωπο ή "τον άνθρωπο του 21ου αιώνα"; Ο Νεος Ανθρωπος,ο σοσιαλιστης ανθρωπος, πιο πλούσιος εσωτερικά και πιό υπεύθυνος οφειλει να είναι δεμένος με τους άλλους ανθρώπους με σχέση πραγματικής αλληλεγγύης, πανανθρώπινης αδελφοσύνης, ένας άνθρωπος που αναγνωρίζεται από τα έργα του και ο οποίος μόλις σπάσουν οι αλυσίδες της αλλοτρίωσης, "θα φτάσει στην πλήρη αυτοεπίγνωση του κοινωνικού του είναι, στην πλήρη πραγμάτωσή του σαν ανθρωπίνου πλάσματος. Ένας άνθρωπος που βρίσκεται μέσα στις δυνατότητες εκείνου που ο Μαρξ αποκαλούσε στις θέσεις πάνω στον Φόϋερμπαχ "Η Κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα": δηλαδή το ξεπέρασμα του διαχωρισμού που έφτιαξε η αστική κοινωνία μεταξύ του "ιδιωτικού" και του "δημόσιου" του "ατομικού" συμφέροντος και του "γενικού" συμφέροντος, του "ανθρώπου" και του "πολίτου", του ατόμου και της κοινότητος.

Όλα αυτά μπορει να φανταζουν ουτοπικα.Δεν το φανταζόμαστε. Ο ουτοπισμός δεν είναι το να αντιμετωπίζεις τη δυνατότητα ενός "νέου ανθρώπου", αλλά μάλλον η πίστη σε μια "ανθρώπινη φύση" αιώνια και αμετάβλητη... Ο σοσιαλισμος  δεν είναι καθόλου "ένα ουτοπιστικό καθεστώς θεμελιωμένο στην καλοσύνη του ανθρώπου σαν τέτοιου" αλλά αντικειμενική δυνατότητα της κοινωνιας. Το θέμα του νέου ανθρώπου σαν έσχατος σκοπός, σαν πολιτικό αστέρι της σοσιαλιστικής επανάστασης. Είναι η λυδία λίθος, η κεντρική ιδέα-δύναμις του επαναστατικού ουμανισμού του Τσέ, υπό το φώς της οποίας πρέπει να καταλάβουμε όλη του την πολιτική σκεψη.

Καποτε στοχος ηταν η ευρεση του τριτου δρομου,του δρομου του δημοκρατικου σοσιαλισμου..σημερα στοχος πρεπει να είναι η επεκταση της δημοκρατιας μεσω της ελευθεριας. Στοχος οφειλει να γινει η βελτιωση των σημερινων συνθηκων της δημοκρατιας και ειδικοτερα η βελτιστοποιηση της αντιπροσωπευσης.Η αναζητηση του 4^ΟΥ δρομου ,του δρομου της συμμετοχικης πολιτικης κοινωνιας των Νεων Ανθρωπων πρεπει να είναι το βασικο προταγμα της κοινωνιας μας.

'ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ'

Από τη μια η εν κινδύνω πατρίδα, από την άλλη η εν κινδύνω παρτίδα, και στη μέση η κοινοβουλευτική πανίδα. Αυτή είναι η εικόνα της  ψηφοφορίας για το ασφαλιστικό,  όσον αφορά τους στριμωγμένους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Ψηφισαν και σωθηκε η πατρις γιατι αν καταψηφιζαν θα  χάνοταν μαζί με την πατρίς και η παρτίς - η παρτίς του καθενός εννοούν, αφού επί των κεφαλών τους έχει αναρτηθεί ο πέλεκυς των πρόωρων εκλογών.

 Και φυσικά ο πέλεκυς του Αρχηγού, που καθορίζει ποιος εισέρχεται στον παράδεισο των ψηφοδελτίων και ποιος αποπέμπεται ακέφαλος. Αφου δυστυχως οι συμμετοχικες διαδικασιες του ΠΑΣΟΚ εμειναν στην ‘αμφιρροπη’ εσωκομματικη αναμετρηση του 2004(χωρις αντιπαλο) και στις εκλογικες διαδικασιες του 2007.Αλλα τι να περιμενει κανεις από ένα κομμα που οι ιδιοι οι βουλευτες τρομοκρατουνται για να ψηφισουν ένα νομοσχεδιο-ταφοπλακα(μου αρεσει που κατηγορουσαμε την δεξια για αυτό το λογο πριν λιγο καιρο).

Οταν οι ιδιοι οι βουλευτες δεν μπορουν να εκφρασουν ελευθερα την γνωμη τους..τοτε αυτό που σκεφτομαι εγω (και το ελεγε πριν μερικα χρονια ο Παπανδρεου ) περι συμμετοχηςτων μελων στη ληψη αποφασεων στα μεγαλα ζητηματα μεσω δημοψηφισματων ..φανταζει ουτοπικο μαλλον. 

Γιωργο τα ελεγες περι συμμετοχικης δημοκρατιας αλλα μαλλον εννοουσες συμμετοχη μονο την ψηφο και το χειροκροτημα…

ΟΙ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΤΕΣ ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ…ΨΑΞΤΕ ΑΛΛΟΥ

Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

 

Ελευθερια για σενα θα δακρυσει απο χαρα ο ηλιος..

Οδυσσεας Ελυτης

Οι συνθήκες της γενικότερης οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και ηθικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος που βιώνουμε, απαιτούν μια νέα, ακηδεμονευτη, επαναστατική δημοκρατική ελευθερη αριστερά.Η  εναλλακτική πρόταση απέναντι στα στεγανα της κομματικής εξουσίας είναι η στρατηγικη του  ελευθεριακου δρόμου για τον σοσιαλισμό, με δημοκρατία και ελευθερία. Η στρατηγικη της συνεχώς διευρυνόμενης δημοκρατίας. Η στρατηγική της αυτοδιαχείρισης και της πολιτικής κοινωνίας των πολιτών ώστε να εξαφανιστουν τα συγκεντρωτικα,εξουσιαστικα κομματα των μηχανισμων.Ο σοσιαλισμος τωρα πιο επικαιρος από ποτε οφειλει να γινει το πολιτικο υποκειμενο της αριστερας.

Οφειλουμε να επιτυχουμε τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Ο μετασχηματισμος αυτος είναι εφικτος μόνο μέσω μιας διαδικασίας «δημοκρατίας και ελευθερίας»  ώστε ο ίδιος ο σοσιαλισμός να γίνεται αντιληπτός ως το τελικό αποτέλεσμα μιας συνεχούς και απεριόριστης επέκτασης (το βάθεμα και πλάτεμα που ελεγε ο Αντρεας) των δημοκρατικών θεσμών, των πολιτικών δικαιωμάτων, των συνταγματικών ελευθεριών, κοκ. Δηλαδη, η «δημοκρατία και η ελευθερία» δεν είναι απλά το μόνο και ασφαλές όχημα που μας εξασφαλίζει τη μετάβαση στον προορισμό μας, το σοσιαλισμό, αλλά είναι εν πολλοίς και ο ίδιος ο προορισμός, υπό τον όρο ότι θα της δώσουμε το απαραίτητο ουσιαστικό περιεχόμενο (δηλαδη οι πολιτες  θα συμμετέχουν άμεσα και ενεργά στη λήψη των αποφάσεων που τους αφορούν, σε επίπεδο εθνικό, τοπικό αλλα και στο χώρο της δουλειάς τους)

 Ο μετασχηματισμος της κοινωνίας είναι έργο των ίδιων των ανθρώπων , είναι έργο της ίδιας της κοινωνίας,είναι εργο δικο μας.Η σημερινη αλλοτριωμενη, υποδουλωμενη  στους θεσμους ετερόνομη κοινωνία δημιουργει μια  κατασταση κυριαρχιας της  θεσμισμένης κοινωνία εναντι της θεσμιζουσας κοινωνιας.Η κατάργηση της ετερονομίας δεν σημαίνει κατάργηση της διαφοράς μεταξύ θεσμίζουσας και θεσμισμένης κοινωνίας -πράγμα που είναι αδύνατον– αλλά κατάργηση της υποδούλωσης της πρώτης στην δεύτερη.

Διοτι η αυτονομη κοινωνια σε αντιθεση προς την ετερόνομη δεν υποδουλώνεται στους θεσμούς της, δεν τους θεωρεί άπαξ δια παντός θεσμισμένους, ιερούς και απαραβίαστους. Η αυτονομη κοινωνια,η πολιτικη κοινωνια των πολιτων  που οραματιζομαστε,   δημιουργεί μια κριτική σχέση απέναντι στους θεσμούς της, και δύναται να τους αμφισβητεί και να τους αλλάζει. Η αυτόνομη κοινωνία θέτει ερωτήματα και δεν δύναται να αποφύγει το ουσιώδες ερώτημα: γιατί αυτός ο νόμος και όχι κάποιος άλλος; Η αυτονομία είναι άνοιγμα και ελευθερία, ενώ η ετερονομία εγκλεισμός και περιχαράκωση. Αυτόνομη κοινωνία δεν είναι μια κοινωνία οριζόμενη άπαξ δια παντός, η οποία υιοθετεί άπαξ δια παντός δικαίους νόμους. Αυτόνομη κοινωνία είναι μια κοινωνία στην οποία το ζήτημα της δικαιοσύνης και του νόμου παραμένει πάντοτε σταθερώς ανοικτό. Με άλλα λόγια είναι μια κοινωνία στην οποία υπάρχει πάντοτε κοινωνικώς και πολιτικώς η πραγματική δυνατότητα συλλογικής ενεργητικής αμφισβήτησης του νόμου και της θεμελίωσής του.

Καποτε στοχος ηταν η ευρεση του τριτου δρομου,του δρομου του δημοκρατικου σοσιαλισμου..σημερα στοχος πρεπει να είναι η επεκταση της δημοκρατιας μεσω της ελευθεριας. Στοχος οφειλει να γινει η βελτιωση των σημερινων συνθηκων της δημοκρατιας και ειδικοτερα η βελτιστοποιηση της αντιπροσωπευσης.Η αναζητηση του 4^ΟΥ δρομου ,του δρομου της συμμετοχικης πολιτικης κοινωνιας των πολιτων πρεπει να είναι το βασικο προταγμα της κοινωνιας μας.