Νέος Άνθρωπος

Τις προηγουμενες μερες, σε μια συζητηση με μια φιλη μου, εκεινη αρχισε να μου εξιστορει τις εμφανως ενθουσιωδεις εντυπωσεις της από καποιες φιλοσοφικες θεωριες του Νιτσε, γεγονος που προσωπικα με βρισκει σε αρκετα σημεια αντιθετο. Ειδικοτερα  οσον αφορα τον Ζαρατουστρα, ο οποιος είναι ο προφήτης του Υπερανθρώπου, δηλαδη ενα τεχνητό δημιούργημα του Νίτσε που φέρνει το χαρμόσυνο μήνυμα στην ανθρωπότητα της απελευθέρωσης απ' τα παλιά ξεπερασμένα αξιακά συστήματα, και του χτισίματος μιας καινούριας ηθικής απ' την αρχή. Μιας ηθικής βασισμένης στην θεληση και κυρίως στην αξία της ζωής αλλα και μιας ηθικης που για ακομη μια φορα βασιζεται  σε υπερφυσικες(θρησκευτικου τυπου)  ιδιοτητες θυμιζοντας αρκετα την αρεια φυλη..Δε νομιζω να είναι αυτό που χρειαζομαστε…Δε χρειαζομαστε ένα νέο ειδος ανθρωπου που θα ομοιασει με τους εξουσιαστες του..Χρειαζομαστε μια νεα κοινωνια, μια  ελευθεριακη,σοσιαλιστικη κοινωνια που θα προκυψει μεσα από τον ελευθεριακο δρομο του σοσιαλιστικου μετασχηματισμου του κάθε ατομου ξεχωριστα αλλα και συναμα της κοινωνιας ολοκληρης..Δε απαιτουνται θεοι, μεσσιες και Υπερανθρωποι…αλλα απλα Νεοι Ανθρωποι…

Το υπέρτατο και έσχατο καθήκον του σοσιαλιστικου μετασχηματισμου πρεπει να ειναι η δημιουργια ενός Νέου Ανθρωπου,  διαλεκτική άρνηση του ατόμου της καπιταλιστικής κοινωνίας, που μεταβλήθηκε σε αλλοτριωμένο άνθρωπο - εμπόρευμα ή ικανόν να γίνει σαρκοβόρο ζώο, "άνθρωπος - λύκος σε κοινωνία λύκων". Διότι η αστική κοινωνία σε τελευταία ανάλυση είναι θεμελιωμένη πάνω στο νόμο της ζούγκλας, μόνο η αποτυχία των άλλων επιτρέπει την επιτυχία, είναι μια κοινωνία όπου, αντικειμενικά, αναγκαστικά, αναπόφευκτα οποιεσδήποτε κι αν είναι οι άλλες "καλές θελήσεις" ο άνθρωπος είναι εχθρός του ανθρώπου. 

 Ο ριζικός σοσιαλιστικος μετασχηματισμός της κοινωνίας, απαιτεί κυριως, βαθύ μετασχηματισμό των διανοητικών συγκροτήσεων των ατόμων. Πώς θα φύγουν τα στίγματα της παλιάς κοινωνίας, που εξακολουθούν να υπάρχουν στη συνείδηση των ατόμων; Με την άμεση και έμμεση διαπαιδαγώγηση, την ανύψωση του πολιτιστικού επιπέδου, την προπαγάνδα, την ιδεολογική δουλειά: "Η κοινωνία στο σύνολό της πρέπει να γίνει γιγαντιαίο σχολειό". Αλλά η διαπαιδαγώγηση αυτή δεν είναι και δεν μπορεί να είναι παθητική μαθητεία: οφείλει να είναι προπαντός αυτομόρφωση.Αυτός ο εξοβελισμός του ηθικού και ιδεολογικού σωρού της αστικής κοινωνίας δεν γίνεται αυτομάτως και αμέσως με τον κοινωνικο-οικονομικό μετασχηματισμό. Οι μετασχηματισμοί όμως αυτοί είναι όρος απαράβατος, διοτι απαραιτητη προυποθεση για την υπαρξη σοσιαλιστικης κοινωνιας είναι η πλειοψηφικη επικρατηση του σοσιαλισμου στο εμψυχο δυναμικο της κοινωνιας.

Οφειλουμε να επιτυχουμε τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Ο μετασχηματισμος αυτος είναι εφικτος μόνο μέσω μιας διαδικασίας «δημοκρατίας και ελευθερίας»  ώστε ο ίδιος ο σοσιαλισμός να γίνεται αντιληπτός ως το τελικό αποτέλεσμα μιας συνεχούς και απεριόριστης επέκτασης (το βάθεμα και πλάτεμα που ελεγε ο Αντρεας) των δημοκρατικών θεσμών, των πολιτικών δικαιωμάτων, των συνταγματικών ελευθεριών, κοκ. Δηλαδη, η «δημοκρατία και η ελευθερία» δεν είναι απλά το μόνο και ασφαλές όχημα που μας εξασφαλίζει τη μετάβαση στον προορισμό μας, το σοσιαλισμό, αλλά είναι εν πολλοίς και ο ίδιος ο προορισμός, υπό τον όρο ότι θα της δώσουμε το απαραίτητο ουσιαστικό περιεχόμενο (δηλαδη οι πολιτες  θα συμμετέχουν άμεσα και ενεργά στη λήψη των αποφάσεων που τους αφορούν, σε επίπεδο εθνικό, τοπικό αλλα και στο χώρο της δουλειάς τους)

Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά που θα ξεχωρίζουν αυτόν το νέο άνθρωπο ή "τον άνθρωπο του 21ου αιώνα"; Ο Νεος Ανθρωπος,ο σοσιαλιστης ανθρωπος, πιο πλούσιος εσωτερικά και πιό υπεύθυνος οφειλει να είναι δεμένος με τους άλλους ανθρώπους με σχέση πραγματικής αλληλεγγύης, πανανθρώπινης αδελφοσύνης, ένας άνθρωπος που αναγνωρίζεται από τα έργα του και ο οποίος μόλις σπάσουν οι αλυσίδες της αλλοτρίωσης, "θα φτάσει στην πλήρη αυτοεπίγνωση του κοινωνικού του είναι, στην πλήρη πραγμάτωσή του σαν ανθρωπίνου πλάσματος. Ένας άνθρωπος που βρίσκεται μέσα στις δυνατότητες εκείνου που ο Μαρξ αποκαλούσε στις θέσεις πάνω στον Φόϋερμπαχ "Η Κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα": δηλαδή το ξεπέρασμα του διαχωρισμού που έφτιαξε η αστική κοινωνία μεταξύ του "ιδιωτικού" και του "δημόσιου" του "ατομικού" συμφέροντος και του "γενικού" συμφέροντος, του "ανθρώπου" και του "πολίτου", του ατόμου και της κοινότητος.

Όλα αυτά μπορει να φανταζουν ουτοπικα.Δεν το φανταζόμαστε. Ο ουτοπισμός δεν είναι το να αντιμετωπίζεις τη δυνατότητα ενός "νέου ανθρώπου", αλλά μάλλον η πίστη σε μια "ανθρώπινη φύση" αιώνια και αμετάβλητη... Ο σοσιαλισμος  δεν είναι καθόλου "ένα ουτοπιστικό καθεστώς θεμελιωμένο στην καλοσύνη του ανθρώπου σαν τέτοιου" αλλά αντικειμενική δυνατότητα της κοινωνιας. Το θέμα του νέου ανθρώπου σαν έσχατος σκοπός, σαν πολιτικό αστέρι της σοσιαλιστικής επανάστασης. Είναι η λυδία λίθος, η κεντρική ιδέα-δύναμις του επαναστατικού ουμανισμού του Τσέ, υπό το φώς της οποίας πρέπει να καταλάβουμε όλη του την πολιτική σκεψη.

Καποτε στοχος ηταν η ευρεση του τριτου δρομου,του δρομου του δημοκρατικου σοσιαλισμου..σημερα στοχος πρεπει να είναι η επεκταση της δημοκρατιας μεσω της ελευθεριας. Στοχος οφειλει να γινει η βελτιωση των σημερινων συνθηκων της δημοκρατιας και ειδικοτερα η βελτιστοποιηση της αντιπροσωπευσης.Η αναζητηση του 4^ΟΥ δρομου ,του δρομου της συμμετοχικης πολιτικης κοινωνιας των Νεων Ανθρωπων πρεπει να είναι το βασικο προταγμα της κοινωνιας μας.